ՕՏԱՐ ԳՈՀԱՐՆԵՐ ՉԵՄ ԸՆԴՈՒՆՈՒՄ

-«Մշակութային կանգառը» շատ կարեւոր ծրագիր է, նման ծրագրեր շատ պետք է լինեն, որովհետեւ  մարզերի բնակիչները կարոտ են որակյալ ու ճաշակով երաժշտություն լսելուն: Մարզերում ունենք հիանալի հանդիսատես` ջերմ, հյուրընկալ,  իսկապես յուրաքանչյուր համերգից հետո լիցքավորված եւ դրական մեծ էներգիայով վերադարձել ենք մայրաքաղաք: Համերգներին ելույթ եմ ունեցել «Տաղարան» համույթի հետ միասին, հանդես եմ եկել մի քանի մենանվագներով եւ յուրաքանչյուր համերգ տպավորվել է իր յուրահատկությամբ: Ամեն մարզում, տվյալ բնակավայրին հատուկ, տիրել է յուրահատուկ կոլորիտ: Համերգներով եղել ենք Օշականում, Ապարանում, Թեղուտում, Գյումրիում: Ինձ համար մեծ տեղ ունի Գյումրին իր կոլորիտով: Երբ համերգներով եղանք Գյումրիում, համերգից առաջ ինձ մոտեցավ գյումրեցի բանաստեղծ Գագիկ Մինասյանը, նվիրեց իր գիրքը, ծաղիկներ ու քառատող, որոնք ինձ համար խորհրդանշական էին, եւ գնաց: Տեսնում էի, որ մարդիկ ապրում էին վագոն-տնակներում,զբաղված էին, բայց այդուհանդերձ ժամանակ էին գտել համերգին գալու համար: Օշականի հանդիսատեսի առջեւ ելույթ ունենալուց օրեր անց, նույն հանդիսատեսին արդեն տեսա իմ երեւանյան համերգին, սա իսկապես երջանկություն է: Այս տարի հանդես եկա նաեւ Ջավախքում` «Տերյանական պոեզիայի օրեր» ամենամյա միջոցառման ժամանակ, ջավախահայության ընդունելությունից նույնպես տպավորված եմ:
Սեպտեմբերին շրջաններում կրկին հանդես գալու ծրագրեր ունենք: Ինքս ցանկանում եմ համերգներ ունենալ զորամասերում, մեր զինվորների համար: Կարեւոր է, որ նրանք նույնպես լսեն մեր ազգային երաժշտությունը եւ ոգեւորվեն: Պետք է ոգեշնչենք նրանց, ինչպես նրանք են մեզ պահում, պաշտպանում, այնպես էլ մենք պետք է  կարողանանք մի փոքր ուրախություն պարգեւել նրանց: Հանդիսատեսի ծափերը երբեք չեն կրկնվում , եթե նա չհավանի, ապա չի ծափահարի: Փառք Աստծո, մեր հանդիսատեսը շատ խստապահանջ է, ունի բարձր ճաշակ եւ հիանալի տարբերակում է լավը վատից: Ինձ համար տերաբերություն չկա մարզի եւ մայրաքաղաքի հանդիսատեսի միջեւ, բոլորս հայ ենք եւ բոլորս հավասար ենք: Մարզի համերգներն ինձ համար խորհրդանշական են, որովհետեւ ավելի մեծ է պատասխանատվությունը: Լինում են այնպիսի հեռու շրջաններ, որտեղ կարող է նաեւ մարդիկ առաջին անգամ են կենդանի երաժշտություն լսում: Անչափ ուրախում եմ, երբ տեսնում եմ, որ նվագիս զուգահեռ հանդիսատեսը երգում է, նշանակում է` կարողացել եմ իմ ասածը տեղ հասցնել, նշանակում է` հանդիսատեսը հավանել է: Իմ հանդիսատեսի ծափերն անփոխարինելի են:

 

-Մարզերում համերգային շրջագայություններ շատ եմ ունեցել, չեմ կարող ասել, թե դա ինչ է ինձ համար: Յուրաքանչյոր մարզի կոլորիտը,  սբբավայրերն իմ հոգու ներսում են: Ամեն ելույթի պատրաստվել եմ մեծ պատասխանատվությամբ, որպեսզի մարզի հանդիսատեսին մատուցեմ  որակյալ երաժշտություն, մաքուրը, մերը: Չեմ ցանկանում որեւէ մեկին ինչ-որ բաներ ասել, բայց այժմ այնպիսի ժամանակաշրջանում ենք ապրում, որ ձեւափոխվում ու փոփոխության են ենթարկվում մեր ազգային երաժշտության գոհարները: Բայց ես փորձում եմ պահել մերը,  երաժշտության անգին գոհարները: Օտար գոհարներ չեմ ընդունում եւ ինքս օտարամոլ չեմ , մենք մերն ունենք եւ այն լավագույնն է, պետք է փայփայենք ու զարգացնենք: եթե մենք չանենք, ապա որեւէ մեկը չի անի: Եթե մարդն ունի  առաքելություն, ապա այն պետք է պատվով կատարի: Քանոնը միշտ եղել է, լավագույն մասնագետներ նույնպես, մեր ազգային գործիքը միշտ պետք է լինի, ինչպես մյուս ազգային գործիքները:

 

-Միջազգային համերգներին մասնակցելու ծրագրեր շատ կան, տեսնենք ինչպես կստացվի: Իսկապես երազում եմ, որ քանոնը հնչեցնեմ աշխարհի տարբեր բեմահարթակներից: Յուրաքանչյուր քայլ, որն անում ես, պետք է իր ողղորդումն ունենա, սխալ է հենց այնպես որեւէ բան անել: Քանոնը համարում եմ ազգային նվագարնների թագուհին, այն արքունական գործիք է, սիրով ու մեծ նվիրումով եմ նվագում: Յուրաքանչյուր սեր, խռովք, հուզմունք նվագարանի միջոցով կարող եմ արտահայտել: Ամեն մի արվեստագետ ինքն է  ընտրում այն ձեւը, որով կարող  է արտահատվել, մեկը նկարում է, մյուսը` գրում, ես էլ նվագում եմ: Նվագում եմ այն ստեղծագործությունները, որոնք իմն են եւ դրանք այնպես եմ նվագում, որ հետո դարձնեմ իմը: Երբ ստեղծագործությունը գրվում է, նրան  երկրորդ կյանք տալը կախված է ինձանից: Ինչն իհարկե ինձ համար շատ պարտավորեցնող է:
Իմ համերգների ընթացքում անպայման պետք է հնչեն տաղեր, Կոմիտաս, Սայաթ-Նովա, այս ամենը պարտադիր է, իհարկե պարտադիր են նաեւ հայ կոմպոզիտորների ստեղծագործությունները: Ինքս պրպտող եմ եւ նախընտրում եմ անել այն, ինչ ուրիշները դեռ չեն արել: Կարող եմ անել այնպես, որ օտար ազգի մարդիկ նվագեն հայերեն: Ինքս իմ գործն եմ անում եւ կարծում եմ` կարիք չկա նորամածությունների, մեր բոլոր գործերը հնագույն գանձեր են եւ դրանք հենց այդպես էլ պետք է ներկայացվի:

 

-Դժվարություններ շատ են եղել, նույնիսկ դեպքեր, որ ասել եմ վերջ, այլեւս չեմ նվագի, սա այն բնագավառն է, որ իրոք շատ դժվարություններ կան, նույնիսկ արհեստական խոչհնդոտներ: Բայց կամքի ուժ ունեմ եւ ամեն դժվարություն հաղթահարում եմ, որեվհետեւ սա իմն է: Կողքիս  կան մարդիկ, որոնց  մեկ խոսքը, մեկնած ձեռքը կարող է ինձ շատ օգնել: «Տաղարան» համույն իմ կյանքում շատ մեծ տեղ է զբաղեցնում, որովհետեւ ունենք հիանալի ղեկավար, որը  ստեղծել է մեծ հարթակ, որպեսզի  յուրքանչյուրը կարողանա իրեն դրսեւորել, ոչ բոլոր տեղերում կարող է լինել նման հնարավորություն: Ինձ  համույթում շատ լավ եմ զգում եւ գրեթե բոլոր համերգներին հանդես եմ գալիս պրեմիերաներով, որի գործիքավորումը մեծ ճաշակով անում է Սեդրակ. Երկանյանը: Ինձ համար ժողովրդի սերն է կարեւոր, մարդը կարող  ունենալ ամեն ինչ, բայց չուենան ժողովրդի սերը, նշանակում է նա ոչինչ էլ չունի: Կոչումներն իրենց տեղն ունեն, բայց առաջնայինը ժողովրդի սերն է:

Առօրյայում ինչպիսի՞ն է Մարիաննան հարցին,  քանոնահրուհին պատասխանում է հստակ. «Այնպիսին եմ, ինչպես բոլորը: Ունեմ ընկերների նեղ շրջանակ, որոնց համարում եմ իմ հարազատները, ընտանիքիս անդամները: Չեմ սիրում բացասականը: Սիրում եմ լինել քաղաքից դուրս, բնության գրկում»:

Նյութը` ԶՎԱՐԹ ԽԱՉԱՏՐՅԱՆԻ