Չայնիի ոլորաններում ավտովթարի են ենթարկվել Ավետիք Չալաբյանն ու «Արար» հինադրամի տնօրենը          Իրանը թույլ չի տա, ոչինչ անպատասխան չի մնալու... Կիևը վախենում է,որ մենք ոչ մեկի հետ կատակ չենք անում       Փակում են Մալաթիայի տոնավաճառը ...այդպես ընդդիմություն չեն լինում .Նախ շատերը չգիտեն, որ այդ տոնավաճառի սեփականատերերը թունդ ընդդիմադիր են այս իշխանությանը    

24 փետ 2021 20:07

Անտարբերության մեջ գտնվող մարդուն միևնույնն է, թե ինչ է տեղի ունենում

Անտարբերության մեջ գտնվող մարդուն միևնույնն է, թե ինչ է տեղի ունենում
«Ինձ համար միևնույնն է… Ինձ չի հետաքրքրում… Մի խանգարեք ինձ»:  
Այսպիսի արտահայտություններից յուրաքանչյուրս լսել կամ էլ արտաբերել ենք: Մարդը ցանկանում է, որ իրեն հանգիստ թողնեն, այսինքն, չի ուզում որևէ ընդհանուր բան ունենալ մարդկանց կամ դեպքերի հետ: Անտարբերության մեջ գտնվող մարդուն միևնույնն է, թե ինչ է տեղի ունենում, հուզական առումով նրան ոչինչ չի հետաքրքրում, ոչինչ չի ապրվում որպես արժեքավոր: 

Ընդունված է ասել, որ սկզբում անտարբերությունն առաջանում է կողմնակի մարդկանց հանդեպ, հետո տարածվում է ծանոթների շրջանակի վրա, այնուհետև` ընկերների ու հարազատների, և հենց իր նկատմամբ: 

Իհարկե, անտարբերության պատճառները տարբեր կարող են լինել: Այն  նույնիսկ որոշ դեպքերում յուրահատուկ պաշտպանական մեխանիզմ է: Օրինակ, եթե մարդուն պարբերաբար վիրավորել են, մերժել են, նա փորձում է խուսափել այդպիսի բացասական էմոցիաներից, պաշտպանվելով` սկսում է անտարբերություն դրսևորել: Սակայն ժամանակի ընթացքում այսպիսի վերաբերմունքը կարող է կայուն դառնալ արտաքին աշխարհի նկատմամբ: Մեկ այլ օրինակ, երբ սթրեսային իրավիճակով պայմանավորված լարվածությունից հետո է ի հայտ  գալիս անտարբերությունը. բացակայում է որևէ բան անելու ցանկությունը, գործողությունները անիմաստ են թվում:  Կարճատև ընթացքը կարող է օգնել լրացնելու հոգեկան էներգիայի ծախսը, սակայն տևական անտարբերությունն արդեն հոգեբանական աջակցությանը դիմելու ազդանշան է: 

Անտարբերությունը կարող է նաև ալեքսիթիմիայի («խոսքեր չկան զգացմունքի համար») դրսևորում լինել: Մարդիկ, ովքեր ունեն ալեքսիթիմիա, ընդունակ չեն ճանաչել և գլուխ հանել սեփական զգացմունքներից, ապրումներից, և  նրանց օտար է նաև մյուսների էմոցիաները: Այս պարագայում, անտարբերությունը ընկալվում է որպես ապրումակցելու բացակայություն: Այն արգելափակում է մարդու օգնող վարքը: Ալեքսիթիմիան առաջանում է նաև որպես հետտրավմատիկ ռեակցիա, սթրեսի, դեպրեսիայի հետևանք: Այսպիսով, ալեքսիթիմիան ու անտարբերությունը կապված են միմյանց հետ, բայց միշտ չէ, որ անտարբերությունը զարգանում է ալեքսիթիմիայից:  

Կա տեսակետ, որ անտարբերությունն առաջին քայլն է դեպի դաժանություն ու ագրեսիվություն: Այլ հեղինակներ էլ որպես պատճառ համարում են էգոիզմը` բացատրելով հետևյալ կերպ. երբ մարդը հավատացած է, որ հենց իր խնդիրներն են ամենաբարդը, և հիվանդագին կենտրոնացած է իր վրա, ժամանակ չի գտնում մյուսների համար: Ի դեպ, անտարբերությանը նպաստող պատճառներից են նաև թմրամոլությունը, հարբեցողությունը, հոգեկան որոշ հիվանդություններ: 

Վերը շարադրվածից հասկանում ենք, որ անտարբերությունը ընդհանուր առմամբ բարեհաջող վիճակ չէ, և անհրաժեշտ է առաջանալու դեպքում փորձել արագ հաղթահարման ուղիներ գտնել, եթե ոչ ինքնուրույն, ապա հոգեբանի աջակցությամբ:

Երանի՜ յուրաքանչյուր մարդ  անկեղծորեն հարցներ  իրեն, թե ինչ կզգար ինքը, եթե այլ մարդիկ անտարբեր լինեին իր նկատմամբ, ապա կհասկանար, որ մարդկային կյանքը ներդաշնակ է  սիրո, ուշադրության, հոգատարության շնորհիվ: Արդյունքում, դժվար կլիներ անտարբեր լինել… 

հոգեբան Սոնա Հարությունյան
Hayacq.com

Մեկնաբանություններ


Համընկնող լուրեր